Dlatego przy nowych pomysłach z tego obszaru, i jemu podobnych, zamierzamy już pozostać sceptyczni. Dlatego od razu zapytujemy: Panie Prezydencie, co to za pomysł z tym stworzeniem prezydenckiego logo?

Cieszymy się, że jakiś utalentowany grafik zgarnie w nagrodę 20 tys. zł, ale… Po co komu to logo? Cóż to za mnożenie bytów i przerost formy?

Już w przypadku prezydencji można było mieć wątpliwości „po co”, ale tamten pomysł bronił się tym, że „tak trzeba”, bo inni też robili i taka nowa świecka brukselska tradycja. Ale w przypadku prezydenta tej dziwnej akcji w ten sposób obronić się nie da…

Spalony!!

MaG

W ostatnich dniach pojawiły się pierwsze jako tako sensowne dane ilościowe o sprzedaży prasy na tablety w USA. Time Warner (konkretnie – Time Inc) zapowiedział, że do końca roku przygotuje wersje na tablety wszystkich swoich tytułów. Wcześniej przygotował cztery: “Time”, “People”, “Sports Illustrated” oraz  ”Fortune”; w kolejce pozostaje jeszcze 17 (fakt, że trochę mniej spektakularnych). Przy tej okazji wydawca podał, że do tej pory aplikacje przygotowane przez Time Inc. zostały ściągnięte ponad 11 mln razy.  Nieco wcześniej konkurencyjne wydawnictwo Condé Nast opublikowało pierwsze dane o sprzedaży swoich tytułów na iPady. Tygodnik  ”New Yorker” zdobył już 100 tys. ipadowych czytelników (z czego 20 tys. osób zdecydowało się na roczną prenumeratę za 60 dol).  Condé Nast był jednym z pierwszych wydawców, oferujących aplikacje swoich magazynów na iPada. Do tej pory CN stworzył 22 aplikacje, m.in. tabletowe edycje takich magazynów jak “Vanity Fair”, “Wired” czy “GQ”. W sumie wydawnictwo pozyskało już prawie ćwierć miliona (242 tys.) czytelników tabletowych wydań (chociaż ponad połowę stanowią ci, którzy prenumerują magazyny Condé Nast na papierze).

Przy okazji warto przyjrzeć się faktowi, że aplikacja tabletowa „New Yorkera” jest bardzo oszczędna w formie (w przeciwieństwie do często rozbuchanych graficznie i naszpikowanych materiałami wideo wydań innych magazynów) – to ciekawy przyczynek do rozmowy o tym czego tak naprawdę potrzebują czytelnicy korzystający z mobilnych deviceów oraz do rozmowy na temat tablety vs. Czytniki e-papieru. Ale to tematy na zupełnie osobną (i długą! )  dyskusję …

A jeszcze inna dyskusja – równie ciekawa – czy tabletyzacja wzmocni tabloidyzację, czy może ją zahamuje?

MaG

No i stało się. Było trochę plotek, potem plotki przerodziły się w niemal pewność, a teraz niemal pewność zmienia się w fakt. Trzymam właśnie w rękach najnowszy, lipcowo-sierpniowy numer magazynu „Media & Marketing Polska” i … wstępniak naczelnej jest jednocześnie pożegnaniem, nie zostawiając już wątpliwości. To ostatni papierowy numer tego magazynu. Znika z rynku po niemal 20 latach wzlotów i upadków. Szkoda.

Na pocieszenie pozostaje fakt, że tytuł nie znika całkiem z powierzchni Ziemi i nie chce całkiem rezygnować z trzymania ręki na pulsie mediowo-reklamowego rynku. Będzie funkcjonował w Internecie, według planów i zapowiedzi wydawcy jeszcze długo zamierza też wydawać papierowe raporty tematyczne, no i wydaje się, że chyba mocniej pójdzie w biznes konferencyjny, by chociaż tak wykorzystać potencjał mimo wszystko silnej marki…

Życzymy powodzenia na nowej drodze (niestety mocno wyboistej) wydawniczego życia…

MaG

Jestem klientem Ery od kilkunastu lat, więc nie trzeba mi uświadamiać, co to jest T-Mobile i skąd się „nagle” wziął i dlaczego przestaje istnieć wszechobecne do tej pory niebieskie logo Ery. Ale gdy kupiłem sobie dziś „Gazetę Wyborczą”, przyznaję, przez chwilę byłem wstrząśnięty. Czołowy dziennik w kraju nagle zmienił kolor, przez chwilę nawet myślałem, że może zaszła pomyłka i kioskarka z rozpędu wręczyła mi konkurencyjną „Rzepę”. Ale nie…

Cóż, żeby się  zbyt długo na ten temat rozwodzić:

1. Gratuluję pracownikom biura reklamy Agory,  Deal z T-Mobile to musi być niezły zastrzyk gotówki
2. W różowym „Gazecie” do twarzy, chociaż na dłuższą metę z ulgą przyjmę powrót do biało-szarości
3. Przede wszystkim jednak, i to jest prawdziwy powód dla którego powstał ten post – tak właśnie powinno się robić FAJNY marketing, a wtedy fajność przełoży się na trwałe efekty i  bardziej policzalne wskaźniki. Jak dla mnie bomba!, że zacytuję kultowego „Kurta i Albina”. Intrygująca (ale nie denerwująca) zmiana koloru dziennika na swój firmowy i wizerunkowe miłe layouty (może troszeczkę zbyt sztampowe, no ale nie można mieć wszystkiego).

A przecież można było to zrobić inaczej, czyli schrzanić standardowo, jak to często dziś się robi. Czyli np. naszyć swoją reklamę  na cover gazety (tylko po to, żebym musiał ją natychmiast zedrzeć, by móc sobie spokojnie poczytać newsy z jedynki i jeszcze musiał zastanawiać się gdzie znaleźć jakiś kosz na śmieci, żeby kulturalnie tego czegoś się pozbyć). A na którejś z kolejnych stron dać artykuł sponsorowany, bezczelnie prosprzedażowy, a nieoznaczony etykietką reklama. A na trzeciej reklamę taktyczną, prezentującą 40 różnych taryf, samych najlepszych na rynku,  jakie klient nowej marki będzie miał od teraz do wyboru.

No więc jeszcze raz gratuluję marketingowcom, którzy mieli wyczucie i smak i życzę… trzymania poziomu

PS. swoją drogą te zaróżowione bąbelki troszeczkę, powtarzam – tylko troszeczkę, kojarzą mi się z fioletowymi bąblami Playa… 

MaG

Więcej o naszym SOCJALIZATORZE możecie przeczytać w mediach branżowych, np. w Mediarunie: http://wiadomosci.mediarun.pl/artykul/marketing-marketing,socjalizator—nowy-gracz-na-rynku-social-marketingu-,39524,2,1,1.html

Polecamy też odpowiednią zakładkę na naszej firmowej www: http://lubudubupr.pl/socjalizator/

Zawsze przy takich okazjach dyskusja jest żywa, a malkontentów nie brakuje, co zresztą zrozumiałe, bo to czy się konkretne logo podoba, czy nie, jest kwestią bardzo subiektywną, a  możliwości nieograniczona liczba, więc zawsze z czystym sumieniem można powiedzieć, że można by było wymyślić to lepiej. Wiedzą to na pewno firmy specjalizujące się w tworzeniu corporate identity. Zreszą  i ŁubuDubu też bierze czasem udział w tego typu projektach, więc wiemy dość dobrze jakie to czasem trudne (szczególnie dla przyszłego właściciela tworzonego logotypu, czy całego CI) wybrać najlepszy wariant z wielu wstępnie zaprojektowanych, a potem jeszcze tak go wspólnie poprawiać, żeby na koniec dawał rzeczywistą satysfakcję.

Wracając do tematu – chciałem powiedzieć, że jednak wyłamałbym się z tradycyjnego nurtu malkontenckiego, bo szczerze mówiąc, mnie się wszystkie te trzy logotypy podobają.

Euro2012 – Maskotki uważam za fatalne (1. brzydkie, 2. nijakie, 3. z wyglądu podobne do nikogo, ale  jednocześnie powodujące nieodparcie nasuwające  się myśli o tym, że w grę może wchodzić coś jakby plagiat). Ale logo jest całkiem całkiem niczego sobie – i piłkarskie i ekologiczne i dwunarodowe, a to że jego narodowe odniesienia są badzo delikatne, to raczej jego mocna strona – już sobie wyobrażam co by to było, gdyby grafik postanowił wykorzystać motyw huzara i kozaka, albo orła i tryzubu…

Nowe logo PZPN – odważę się powiedzieć, że to najlepsze co PZPN zrobił przez ostatnie 20 lat. Nie mam dla tej organizacji żadnych ciepłych słów, ale przynajmniej wynajęty przez nich grafik wykonał niezłą pracę. W sferze wizualnej PZPN zerwał więc z socjalizmem i betonowym myśleniem. Czekamy na zerwanie w innych sferach.

Logo prezydencji – no cóż rzeczywiście interpretacji „co autor miał na myśli” może być całe mnóstwo, ale w sumie to raczej zaleta niż wada – logo jest lekkie, radosne i wizualnie miłe dla oka, a historię niech już sobie każdy opowie sam (może być i taka, jaką w skrócie opisał premier Tusk: Alleluja i do przodu!). Szczególnie dobrze wypada na tle większości dotychczasowych logotypów , chociaż w tej niszowej kategorii moim faworytem jest Szwecja (czy też raczej „szwedzka prezydencja”).

Inna sprawa, że bez odpowiedzi pozostaje zasadnicze pytanie – po co w ogóle takiemu tworowi jak prezydencja jakieś logo?? No, ale to nie nasz polski wymysł, więc sumienie czyste, bo musieliśmy się tylko dostosować do „tradycji”…

MaG

Na wczorajszej gali konkursu za medium roku został uznany Facebook, a za człowieka roku pan Zygmunt Solorz-Żak.  Po pierwsze – jak słusznie napisał dziś  Press w swoim porannym komentarzu – trzeba zająć się telekomunikacją, żeby zostać człowiekiem roku w mediach (do tej pory Mediatrendy jakoś ignorowały osiągnięcia stajni polsatowskiej). Po drugie, zerknijmy na te same tytuły przyznawane w ubiegłych latach:

2010 – medium roku: Facebook , człowiek roku:  Jan Wejchert

2009 – Nasza-Klasa i Edward Miszczak

2008 – Nasza Klasa i Tomasz Lis

2007 – TVN i Piotr Walter

Gdyby ktoś właśnie przyjechał do Polski i próbował się zorientować w krajobrazie polskich mediów na tej właśnie podstawie, to mógłby odnieść wrażenie, że mamy w Polsce jedną silną grupę mediową (no góra dwie, obie telewizyjne), a w polskim internecie jedyne prężne media to … social media.

Oczywiście, ja też cenię sobie dokonania managerów TVN-u. Oczywiście można powiedzieć, że dominacja przez 4 lata Naszej-Klasy i Facebooka to znak czasów…  Ale w ten sposób straszliwie wieje tu  nudą…

MaG