Dlatego przy nowych pomysłach z tego obszaru, i jemu podobnych, zamierzamy już pozostać sceptyczni. Dlatego od razu zapytujemy: Panie Prezydencie, co to za pomysł z tym stworzeniem prezydenckiego logo?

Cieszymy się, że jakiś utalentowany grafik zgarnie w nagrodę 20 tys. zł, ale… Po co komu to logo? Cóż to za mnożenie bytów i przerost formy?

Już w przypadku prezydencji można było mieć wątpliwości „po co”, ale tamten pomysł bronił się tym, że „tak trzeba”, bo inni też robili i taka nowa świecka brukselska tradycja. Ale w przypadku prezydenta tej dziwnej akcji w ten sposób obronić się nie da…

Spalony!!

MaG

Już zacząłem go szukać po necie w nadziei, że TVN ot tak w ramach uwielbienia internautów wpuścił go gdzieś za zupełną darmochę. Ale nie znalazłem i nagle przypadkiem trafiłem na film w telewizji jakoś w okolicach północy.

Widać, że narobił się Pan Tomasz, nałaził za ważnymi panami z ważnymi minami, nawysiadywał na stopniach schodów, nataszczył kolorowych pudeł i nawyczekiwał się na Wiejskiej, żeby pytać o rzeczy wzniosłe i prozaiczne.

Idea jest prosta: człowiek czasem mówi co mu ślina na język przyniesie żeby zdobyć poklask i uwielbienie ludu (zwłaszcza kiedy pracują wszystkie kamery), a za jakiś czas wystarczy dopaść delikwenta i prosto z mostu zapytać co i jak z obietnicami składanymi kiedyś z dłonią na sercu. Delikwent zaczyna kręcić, pocić się, marszczyć czoło, sapać i jest ugotowany bo w życiu się nie spodziewał, że kiedykolwiek komukolwiek przyjdzie do głowy tak absurdalny pomysł, żeby pytać się o spełnienie jego obiecanek-cacanek. Przecież wszyscy wiemy, że to taka gra, taka zabawa i nikt tego nie bierze na serio. Jeśli producent samochodów z ekranu telewizyjnego obiecuje, że w jego najnowszym modelu zmieści się 5 osób, 10 sztuk bagażu, 2 deski surfingowe, rozkładana kanapa i jeszcze na tym wszystkim umości się mastif angielski to przecież wiadomo, że to tylko taka gra i że tak naprawdę w pojeździe zmieszczą się 2 niewysokie osoby, jedna damska torebka typu kopertówka i być może gdzieś w nogach malutki, jazgotliwy York.

Film jednak nie jest w ogóle śmieszny, szczególnie kiedy widać jak bardzo zawodna jest pamięć większości obiecujących i jak bardzo muszą marszczyć czoła żeby przypomnieć sobie co jakiś czas temu naobiecywali.

We “Władcach marionetek” pojawia się też zagraniczny spec od marketingu, który mówi, że nie robi mu w sumie różnicy czy promuje człowieka czy jeden z produktów szybkozbywalnych bo właściwie niczym się te 2 produkty (człowiek i produkt) od siebie nie różnią.

A na końcu bohaterowie filmu otrzymują jeszcze szybkostrzelne pytanie czy ich grupa zawodowa kłamie i czy oni sami kłamią.

I warto obejrzeć ten film chociażby dla widoku tych kilku fenomenalnych min kiedy pada pytanie o kłamstwo.

PiJu